Nasa ikawalong baitang ako noong dumating sa buhay ko ang isang purong itim, at saksakan ng ka-‘cute’-an na si Segi. Siya ang isang labrador na nanggaling sa kumpare ng aking ama. Mahilig ang aking pamilya na mag-alaga ng aso, kaya’t hindi kami nag-atubiling arugain ang nasabing tuta.
Siya ay ang ika-sampung asong inalagaan namin mula noong tumira ang aking magulang dito sa Barangay Punta. Halos lahat ng aming mga aso ay may kakaibang ala-ala sa amin, ngunit hindi ganoon si Segi ngayon.
Siya ay isang asong walang pakialam kung iyong tatawagin. Pansin din ang kaniyang muta sa araw-araw, hindi siya nawawalan nito. Hindi siya malambing at lalapitan ka lamang niya kapag may kinakain ka. Hilig niya rin uminom ng tubig sa aming balde sa palikuran.
Labis din siyang kinatatakutan ng lahat dahil hindi pangkaraniwan ang bulas nito. Hindi siya gala at ang tanging tambayan niya ay ang palikuran at ilalim ng aming lumang sasakyan.
Halos 4 na taon na siya sa amin, siya ang isa sa mga tumagal dahil ang iba ay naaksidente, mayroong nagkasakit, mayroon ding sinadyang patayin nang hindi kilalang tao (hustisya). Marami pa sanang taon ang aming pagsamahan, dahil mahirap mawalan ng good boy na nakasanayan ko nang makasama.
P.S. Nakatutuwa si Segi kapag siya’y humaharok at nananaginip.
Aubrey Villanueva 